Het verhaal van Bram

Aan het eind van de zomer van 2002 heb ik een korte reactieve psychose gehad. De hele zomer heb ik zoveel gefeest en verschillende drugs gebruikt dat het op een gegeven moment mis ging. Ik was van mening dat mijn hersenen het effect van een xtc pil ook wel zelf konden veroorzaken, de hersenen zorgden er immers voor dat ik me zo voelde. De psychose begon toen deze gedachte waarheid werd.

Ik moet zeggen dat ik me niet heel veel meer van mijn psychose herinner, maar ik weet dat mensen uit de buurt mijn monologen niet meer aangenaam vonden, en dat ik aan grootheidswaanzin leidde. Uiteindelijk is er dan ook een mevrouw van het Riagg gekomen. Ik was niet voor rede vatbaar, dus zij heeft volgens mij besloten om me snel naar een psycholoog/psychiater te sturen.

Ik weet dat ik zelf vond dat al die behandeling niet nodig was, maar na het bezoek van de mevrouw van het Riagg moest ik met mijn ouders bij hen op gesprek. Daar waren een psycholoog en een psychiater die mij beiden gezien hebben en bijna een stempeltje schizofreen op mijn hoofd hebben geplakt. Zij waren van mening dat ik Zyprexa moest gaan slikken. Ikzelf vond dat uiteraard niet nodig, maar gelukkig hebben vrienden mij weten te overtuigen om ze te slikken.

Toen de hersenremmers gingen werken, stond ik weer met beide benen op de grond. Ik was weer voor rede vatbaar, maar ik moest onder behandeling bij een psycholoog, vaste procedure. De psycholoog had absoluut het beste met me voor, maar ik had helemaal geen behoefte om het verhaal elke keer weer te herhalen. En daarbij vond ik niet dat hij me iets leerde dan wel bijdroeg aan mijn toestand (die depressief maar acceptabel was vergeleken met de psychose).

Ik heb het idee dat hulpverleners meer gebruik zouden moeten maken van vrienden van de patiënt, mits die er zijn, en mits die vrienden zin hebben om mee te werken. Uiteindelijk hebben mijn vrienden gezorgd voor mijn herstel, en niet de hulpverleners.

Deel deze pagina via: