Het verhaal van Karin

Al bijna drie jaar lang zit ik in een vicieuze cirkel waar ik niet meer zelf uit kan komen. Wat begon met een dipje, werd steeds erger. Ik raakte zo erg diep in een negatieve spiraal, dat ik het gevoel had dat mijn hele leven verwoest was. Het meisje wat altijd vrolijk was, die dacht dat ze veel kon bereiken in de toekomst, kon ik niet meer in mezelf terugvinden. Ik was zwaar depressief en had ongelofelijke problemen met m'n persoonlijkheidsontwikkeling. Vroeger ging alles allemaal zo goed, het was perfect. Maar toen werd ik ziek. Ik voelde me de hele dag somber en wist niet waarvoor ik eigenlijk nog leefde. Ik had het gevoel dat ik het allemaal niet meer aankon. Ik begreep het ook gewoon niet. Want hoe kon ik, een doodnormaal meisje die gewoon naar school ging, gewoon sportte, gewoon werkte, gewoon gezellige dingen deed met vrienden, opeens zo'n vreselijk zware psychiatrische ziekte krijgen? Ik was mezelf zo erg kwijt en de pijn die ik had was bijna niet te verdragen.

Anderhalf jaar heb ik bij een psycholoog gezeten. Het hielp helemaal niks, integendeel, ik voelde me alleen maar rotter. De psycholoog zag ook wel in dat ik niet voldoende had aan de gesprekken die we samen voerden. Ik ben naar een andere instantie gestuurd, waar 2e-lijnpsychologen en psychiaters werkten. Die mensen waren meer gespecialiseerd, dus misschien dat zij wel een oplossing voor mij konden vinden. Ondertussen was het voor mij een kwestie van overleven. Iedere dag voelde voor mij als honderd jaar. Ik vroeg me af waarom het zolang moest duren voordat ze met een behandelplan kwamen, ze zagen toch hoe erg ik er aan toe was? Ze zeiden dat ze me begrepen, maar ze wilden zeker weten dat ze me de goede behandeling zouden aanbieden en daarvoor wilden ze me eerst nog iets beter leren kennen. Ik voelde me machteloos, ik kon dit niet meer volhouden, wat moest ik in hemelsnaam doen? Ik kreeg inmiddels wel medicijnen, maar ik merkte geen resultaat. Ik werd steeds hopelozer, ik kon dit niet meer op deze manier, het duurde te lang. Het ging zo slecht met me dat ze me uiteindelijk hebben laten opnemen op een gesloten afdeling van een psychiatrische kliniek. Het was een crisisopname, dus daar stellen ze geen behandelplan op. Na 3 weken in de kliniek te hebben gezeten, ben ik weer even naar huis gegaan, waar ik nu wel gelijk m'n behandelplan aangeboden kreeg. Omdat mijn problemen zo diep zitten, moet ik voor een paar maanden naar een andere kliniek. Hier krijg je iedere dag verschillende therapieën. Het is de bedoeling om de vicieuze cirkel te verbreken. Je onderzoekt wat je emoties zijn en hoe je hiermee omgaat. Hierbij is er veel aandacht voor wat je vaste gedrags- en denkpatronen zijn en hoe je over jezelf en anderen denkt. Ze kijken hoe je het beste met je gevoelens en je problemen kunt omgaan.

Tot op de dag van vandaag vraag ik me elke keer weer af hoe ik het tot hier heb kunnen redden. Ik heb de gezondheidszorg in Nederland al zo vaak vervloekt, het duurde zo lang voordat er eindelijk een keer wat gebeurde. Ik werd van hot naar her gestuurd en nergens kwamen ze met een concreet plan. Ik begon de hoop zo erg te verliezen, dat ik dacht dat het misschien beter was als ik er een einde aan maakte. Wat had ik immers nog? Mijn jaar op het vwo ging ik niet meer halen, ik kon nog geeneens één bladzijde van een boek lezen. Sporten beleefde ik ook geen plezier meer in en werken ging ook niet meer. Ik wilde niks meer doen. Uitgaan met vrienden zat er ook allemaal niet in zolang ik zo ziek was. Mijn hele jeugd leek verpest. Nu ik weet dat ik naar een kliniek ga waar ze me echt gaan helpen met al mijn problemen, heb ik weer een beetje de hoop dat het allemaal goed komt. Maar ik weet als geen ander hoe vreselijk zwaar de hele weg naar een goede behandeling is. Ik weet hoe ontzettend hard je voor jezelf moet vechten. Hoe erg je om aandacht moet schreeuwen, zodat ze echt zien dat je hulp nodig hebt. Ik weet hoe het voelt als je het idee hebt dat mensen je niet begrijpen. Aan iedereen die met hetzelfde soort probleem als ik zit wil ik alleen maar zeggen dat je niet moet opgeven, hoe verleidelijk dat soms ook is als alles zo uitzichtloos lijkt. Ieder mens is op zijn eigen manier bijzonder en kan op zijn eigen manier iets moois bereiken, ook al zie je dat niet altijd als je je zo ziek voelt. Ik heb zo vaak gedacht dat ik helemaal niks kon, ik voelde me zo mislukt. Alleen nu ik al zolang op deze weg zit, wil ik hier ook uitkomen en ik wil laten zien dat ik sterk ben en dat ik wel degelijk heel erg veel kan bereiken. Het is ongelofelijk zwaar deze ziekte en ik kan alleen maar huilen om het feit dat ik zo ook geen normale jeugd heb. Maar ik weet nu dat ik hier ooit uit ga komen. Ik weet dat als ik hierop terug kijk, dit geen leuke periode van mijn leven is, maar ik weet ook dat ik hier ook enorm veel van kan leren, hoe stom dat misschien ook klinkt. Een depressie kan je dichter bij jezelf brengen. Je kijkt anders aan tegen dingen en je leert wat je echt belangrijk vindt in het leven. Ooit komt er een dag dat je opstaat en dat je je weer vrolijk voelt. Dat je weet wie je bent en wat je wilt. Dat je weer van dingen kan genieten. Dat je niet meer de hele dag piekert. Als je er midden in zit, geloof je dat niet, dat weet ik van mezelf. Maar een behandeling van een depressie is een heel proces. Het is een uitputtend zwaar proces. Maar stapje voor stapje kan het beter gaan en ga je de stip aan de horizon weer zien. En dan kan je trots op jezelf zijn.

Deel deze pagina via: